πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε φίλε… και πόσα συνέβησαν από τότε που βρεθήκαμε τελευταία φορά… μία από τις πολλές αλλαγές που έλαβαν χώρα πάνω μου, την βλέπεις: γράφω με αποσιωπιητικά… δεν είναι που έπαψα να αναζητώ τις τελείες, είναι που κοιτάζω πέρα από αυτές. άλλωστε, τα αποσιωπιητικά, δεν είναι τόσο όμορφα; μια μικρή παρέα τελειωτικών αποφάσεων, δυο τελείες που πορεύονται μαζί, τρεις τελείες, τέσσερις, όσες αντέξεις….

χτίζεις ένα ολόκληρο κάστρο – ας είναι από άμμο – περιμένεις στην παραλία στωικά το κύμα να το γκρεμίσει, αυτό αργεί, αμελεί, δεν φτάνει ποτέ, επαναλαμβάνει τον εαυτό του κάπου τόσο μακρυά από εσένα και το κάστρο σου… έτσι μαζεύεις τη δυναμή σου, όλη σε μια γροθιά και το γκρεμίζεις εσύ… μια κίνηση, μια απόφαση. ανοίγεις την πόρτα, φεύγεις, λούζεσαι μια λάσπη τόσο ζεστή… μα είναι τόσο εύκολο τελικά…

σήμερα, ξέρεις, χάλασαν οι λαμπτήρες, φθείρονται, αλήθεια, όλα αυτά τα φώτα τα ψεύτικα, τα επί τούτου φωτεινά, ποτέ δεν φώτισαν, ούτως ή άλλως, όταν αγοράσεις μια λάμπα, κι ας είναι καμμένη, χαμένη από χέρι, τη βλέπεις να ανάβει στο σκοτάδι, θα πέθαινες αν ένιωθες εξ’ αρχής ότι δεν λειτουργεί, δεν νιώθει, δεν, δεν…

σήμερα είναι του αγίου βαλεντίνου. μετεωρολογικές προβλέψεις δείχνουν ότι, μετά τον σημερινό σεισμό, αύριο θα έχουμε πάλι τα ίδια, ρουτίνα, σκατά. βέβαια μετά από λίγο θα καθιερωθεί το διήμερο του αγίου βαλεντίνου, αλλά κι αυτό μετά θα αναβληθεί, θα ακυρωθεί, θα κατωχυρωθεί, θα διπλασιαστεί, θα αλλοτριωθεί (ποιο, το αλλοτριωμένο;!), θα λασσα πλατιά, τι απέραντη γελοιότητα…

ναι ρε φίλε το παραδέχομαι, θέλω να έρθει εδώ, να με πάρει αγκαλιά, να την κοιτάξω στη σιωπή

να σου πω κάτι, ξεπέρασα το μεγαλύτερό μου φόβο: να μην είναι τα γράμματα που σου στέλνω ίδια με την πάροδο του χρόνου…

θα σε δω σύντομα